De toespraak van Boris Slijper op het Early Birdsontbijt

Beste vrienden, beste Verontruste VU-ers,
Daar zijn we weer!

Hier zijn we weer, omdat het nog steeds nodig blijkt het College van Bestuur daadwerkelijk wakker te schudden.
Want men heeft laten merken inmiddels op de hoogte te zijn van ons bestaan en onze verontrusting. Maar het is veelzeggend dat men pas thuis begon te geven op het moment dat wij niet alleen onze collega’s, maar ook onze studenten informeerden over de impact van hun plannen op het onderwijs. En dat is niet omdat zij zo begaan zijn met de kwaliteit van het onderwijs; zij zijn vooral begaan met de reputatie van dat onderwijs. Studenten zijn voor hen met name klanten, en klanten moet je verleiden met reclame. Klanten brengen namelijk geld in het laatje.
De vermarkting van de universiteit en de daarbij horende ‘Managersuniversiteit’ heeft inmiddels een slordige 20 jaar de kans gehad om zich te bewijzen. Het resultaat is funest geweest:
1) de inrichting van het onderwijs staat in dienst van een zo groot mogelijke productie van diploma’s tegen zo laag mogelijke productiekosten;
2) onderzoekers zijn in onderlinge concurrentie om het binnenhalen van grants geraakt;
3) de bestuurders zijn managers geworden die zich bezighouden met derivatenhandel en reputatiemanagement, die hun status ontlenen aan vastgoedprojecten en die efficiëntie niet als randvoorwaarde stellen, maar tot zelfstandige doelstelling hebben verheven.
Iedereen weet dit allemaal. Er gaat inmiddels bijna geen dag meer voorbij of de media berichten over de mistanden in de hele voormalige publieke sector die hier het directe resultaat van zijn. Bijna wekelijks klimt een universitair medewerker in de pen om op de opiniepagina op te roepen ‘een einde aan de gekte te maken’.
De bestuurders van deze universiteit gedragen zich echter als het naoorlogse verzet: ze doen alsof ze nog moeten afrekenen met de universiteit van de jaren 60; ze houden star vast aan de inmiddels wat verouderd aandoende jaren 90 ideologie van marktwerking en markt nabootsing; ze zijn –kortom- een beetje het contact met werkelijkheid verloren.
Het is tijd dat zij wakker worden en inzien dat de geschiedenis al weer twee stappen verder is: de Managersuniversiteit is dood, en uw eigen medewerkers zijn alweer bezig met het nadenken over het alternatief. En de eerste stap daarbij is het afblazen van de kamikaze–actie dat u een Reorganisatieplan noemt.
Tot slot nog dit. Het CvB zal de komende dagen en weken ongetwijfeld laten weten dat zij graag in gesprek met ons willen blijven, en in een “goede dialoog” zullen proberen “er samen uit te komen”. Alsof er sprake is van een gezamenlijk belang.
Vergis u echter niet: de belangen van het CvB en die van de universiteit staan diametraal tegenover elkaar. U zal straks wellicht werkloos thuis zitten, de overgebleven medewerkers zullen voor de zoveelste keer meer werk in dezelfde tijd moeten verrichten. Maar de bestuurders zullen beloond worden voor deze bezuinigingsoperatie. Een lastige managementklus voortreffelijk uitgevoerd! Op naar de volgende job.

Daar trappen we niet in. Veel succes vandaag!

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: